Friday, November 24, 2006

Synopsis 24-11-06: ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΠΑΜΠΑΣ? ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ …

Μερικά χρόνια πριν παίζονταν στο Mega το «Σ’ αγαπώ, Μ’ αγαπάς» με την Παπαδοπούλου και τον Αθερίδη. Μια κλασική ατάκα, επαναλαμβανόμενη σχεδόν σε κάθε επεισόδιο, ήταν η «Εγώ πότε θα γίνω μάνα;».

Σήμερα με τα όσα έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα στην παιδεία και με τις παράπλευρες αποκαλύψεις του τύπου για βιασμούς μεταξύ ανηλίκων, hardcore σχολικά βίντεο, παιδική κακοποίηση από ενήλικες και ανήλικες, ηλικιωμένους που «ψαρεύουν» παιδιά για σεξουαλική εκμετάλλευση κ.α., ο καημός της Παπαδοπούλου θα έπρεπε να είναι όχι το πότε θα γίνει μάνα, αλλά σε τι κόσμο θα μεγαλώσει το παιδί της, όταν γίνει μάνα!

Αφορμή για αυτή τη κουβέντα δεν είναι ότι ξύπνησε πρώιμα το πατρικό μου ένστικτο, αλλά ένα περιστατικό που μου περιέγραψε μια φίλη (δικός της άνθρωπος ήταν αυτόπτης μάρτυρας) και δείχνει ότι αυτά που βλέπουμε στις ταινίες ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας δεν απέχουν πολύ από αυτά που συμβαίνουν και στην ελληνική κοινωνία.

Το περιστατικό συνέβη στα νότια προάστια και αφορά ένα 10χρονο αγόρι, το οποίο όταν επέστρεφε από το σχολείο συνάντησε λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του μία, κατ’ άλλα συμπαθητική, γριούλα. Η γριούλα παρακάλεσε το παιδί να τη βοηθήσει. Με ποιο τρόπο; Του ζήτησε να χτυπήσει το κουδούνι μιας πολυκατοικίας και να αφήσει μια σακούλα στην πόρτα που θα του πει, επειδή η ίδια είναι γριά και δεν μπορεί να ανέβει όλα τα σκαλιά της πολυκατοικίας. Το παιδί προσφέρθηκε να βοηθήσει τη γριούλα. Άλλωστε το σπίτι του ήταν κοντά, άρα το παιδί ήταν σε οικείο περιβάλλον, και δεν μπορούσε να πάει το μυαλό του στο κακό. Ευτυχώς όμως για το παιδί, ένας γείτονας είδε τι συνέβη και ζήτησε από το παιδί να του πει τι του ζήτησε η γριούλα. Επιπλέον είδε τι είχε μέσα η σακούλα. Το σοκ ήταν μεγάλο! Στη σακούλα υπήρχε , εκτός των άλλων, ένα χαρτί με ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Πάρε το παιδί και πούλα τα νεφρά». Ο γείτονας κράτησε την ψυχραιμία του και ειδοποίησε την αστυνομία.

Το αποτέλεσμα ήταν να εξαρθρωθεί ένα κύκλωμα εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων. Στο διαμέρισμα της πολυκατοικίας υπήρχε ένα παράνομο ιατρείο, το οποίο διέθετε όλα τα μέσα για εγχειρίσεις ανυποψίαστων θυμάτων. Συμμέτοχοι σε αυτό έγκλημα, ιατροί, γριούλες και άλλοι πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας. Μέσα στα θύματά του και παιδιά. Ίσως ο Alex. Ίσως ο εκάστοτε «Alex» της κάθε γειτονιάς. Ίσως το παιδί κάποιου γνωστού σου. Ίσως το δικό σου παιδί …


Το περιστατικό δημοσιεύτηκε και σε κάποιες καθημερινές εφημερίδες και ως εκ τούτου το θεωρώ αληθινό και πρέπει να μας προβληματίσει …



Υ.Γ. 1 Για ανάλογο κύκλωμα γίνεται έρευνα στη Μακεδονία , ύστερα από καταγγελίες που έγιναν στη ελληνική πρεσβεία στα Τίρανα. Σε αυτό το κύκλωμα φέρονται να συμμετέχουν αλβανοί κακοποιοί, ιταλοί ιατροί και οι έλληνες συνεργάτες τους.

Υ.Γ. 2 Σχετική, όχι με το περιστατικό που αναφέρω, αλλά με όσα συμβαίνουν στα σχολεία το τελευταίο καιρό είναι η σοκαριστική για την εποχή της ταινία «Thirteen». Σήμερα, όμως, όλα φαίνονται φυσιολογικά …

Thursday, August 24, 2006

Synopsis 23-8-06, [1] Τραυματισμός Νίκου Ζήση. [2] ΑΕΚ – HEARTS: 3 – 1, FORZA ΑΕΚΑΡΑ!

[1]

Τα παιδιά του Γιαννάκη από χθες έχουν έναν επιπλέον λόγο για μια καλή πορεία στο ΜΟΥΝΤΟΜΑΣΚΕΤ της Ιαπωνίας. Τον ΝΙΚΟ ΖΗΣΗ. Θα παίζουν και γι’ αυτόν! Ο τραυματισμός τους ήταν ΣΟΚ και αποδυναμώνει σημαντικά την ομάδα. Χάνουμε ένα ΣΚΟΡΕΡ, ένα χειριστή της μπάλας, ένα καθαρό μυαλό στις στιγμές πίεσης. Ο ΖΗΣΗΣ έδειξε από το παιχνίδι με την Αυστραλία ότι και θέλει και μπορεί να πρωταγωνιστήσει. Μιλάμε για έναν αστέρα του ΜΠΑΣΚΕΤ, οποίος πρωταγωνιστεί στο ιταλικά πρωτάθλημα με την ΜΠΕΝΕΤΟΝ ΤΡΕΒΙΖΟ και θεωρείται ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης της ηλικίας του. Πέρυσι ήταν από τους πρώτους σκόρερ της ελληνικής ομάδας στο ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ και αυτός που έδωσε τη πάσα στον “ ΒΑΛΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ” στο παιχνίδι με τη Γαλλία.

Η ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ: Στο 26ο λεπτό της αναμέτρησης ο ΒΑΡΕΧΑΟ με αγκωνιά «δολοφονεί» εν ψυχρώ τον 23χρονο GUARD της Εθνικής. Στο REPLAY φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο βραζιλιάνος έχει πρόθεση. Ήθελε να βγάλει τον ΖΗΣΗ από τη μέση. Δεν είναι απλά ένα αντιαθλητικό ή αντιεπαγγελματικό ΦΑΟΥΛ. Πρόκειται για μια προσχεδιασμένη πράξη και οι διαιτητές θα έπρεπε να αποβάλουν τον ΒΑΡΕΧΑΟ, να του κόψουν το μπάσκετ, τέτοιοι παίκτες προσβάλουν το άθλημα. Ο βραζιλιάνος δεν απλώνει απλώς τον αγκώνα του. Η μπάλα έχει φύγει και αυτός με δύναμη ρίχνει εσκεμμένα την αγκωνιά.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ: Σε αθλητικά SITE σήμερα το πρωί μεταδόθηκε ο διάλογος των δύο παικτών που προηγήθηκε του τραυματισμού.
- Ν. Ζήσης: «Έτσι κερδίζεις τα ΦΑΟΥΛ στο ΝΒΑ;»
- Βαρεχαο: «Μη τα βάζεις μαζί μου. Δε θα τα βγάλεις πέρα.»

Η συνέχεια είναι γνωστή…


[2]

Με synop-τικές διαδικασίες και με την υποστήριξη σχεδόν 50 χιλιάδων φιλάθλων η ΑΕΚ προκρίθηκε στους ομίλους του Champion League!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ για τον αγώνα: Η ΑΕΚ μπήκε δυνατά στο παιχνίδι, είχε τον έλεγχο, έπαιξε επιθετικά, αλλά ΓΚΟΛ δεν έμπαινε με τίποτα. Τα ΣΟΥΤ ήταν άστοχα και ο Καπετάνιος δεν πήρε τις μπαλιές που έπρεπε. Μετά την αποβολή των δύο Σκοτσέζων (απόλυτα δίκαιες και οι δύο) τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα και με τη βοήθεια του διαιτητή στη φάση του ΠΕΝΑΛΝΤΙ ξεκίνησε ο χορός των ΓΚΟΛ και κερδίσαμε εύκολα 3 – 0.

ΣΧΟΛΙΟ 1: Μία αδυναμία που πρέπει να διορθώσουμε είναι οι πάσες των ακραίων (είτε από δεξιά είτε από αριστερά) προς την αντίπαλη περιοχή. Δεν πάνε στο σημείο που θα έπρεπε με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κάνουμε φάσεις για γκολ, παρόλο που έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ο ΓΕΩΡΓΕΑΣ και κυρίως ο ΣΕΖΑΡ δεν την έχουν αυτή τη πάσα. Μόνο ο ΤΟΖΕΡ όταν μπήκε έδειξε ότι μπορεί να τροφοδοτήσει αποτελεσματικά την επίθεση από τα πλάγια. Ο ΛΑΓΟΣ δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί, αλλά μπορεί να βοηθήσει και αυτός σημαντικά σε αυτό το τομέα.

ΣΧΟΛΙΟ 2: Ο στόχος της ΑΕΚ ήταν η πρόκριση και αυτό επιτευχθεί. Αυτό που ζητάει τώρα ο κόσμος της Ένωσης είναι να παίξουμε και καλό ποδόσφαιρο, το οποίο σημαίνει σε ελεύθερη απόδοση να βάζουμε 2 με 3 ΓΚΟΛ σε κάθε παιχνίδι. Με τον ΦΕΡΕΡ φαίνεται ότι έχουμε τη δυνατότητα να παίζουμε επιθετικά και να δημιουργούμε φάσεις για ΓΚΟΛ ακόμα και σε παιχνίδια που δεν παίζουμε καλά. Αυτό δείχνει μια αλλαγή νοοτροπίας σε σχέση με τον ΣΑΝΤΟΣ και δημιουργεί ικανοποίηση στους φιλάθλους.

ΣΥΝΘΗΜΑ: Στο επόμενο MATCH ούτε μια θέση κενή!

Saturday, August 05, 2006

Synopsis: Συναυλία Depeche Mode TerraVibe 01-08-06

ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ: Η πιο μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού του 2006 είναι πλέον μια γλυκιά ανάμνηση. Οι Depeche Mode, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια, εμφανίστηκαν στην Αθήνα και δικαίωσαν όσους βρέθηκαν στην Μαλακάσα, παρά το τσουχτερό εισιτήριο (60 , 100 ευρώ).

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Ο χώρος της συναυλίας καλός. Μέσα στο πράσινο, με σχετική δροσιά για Αύγουστο, με καλή ακουστική (αν και δεν είμαι ειδικός), 25 λεπτά από Μαρούσι, parking ικανοποιητικό αν έφτανες πριν τις 6:00. Το βασικό μειονέκτημα , άξιο λόγου, το κυκλοφοριακό κόλλημα μετά το τέλος της συναυλίας! Μία ώρα ακινητοποιημένος είναι πολύ (ποιο να είναι άραγε το ρεκόρ;), παρά το ελαφρυντικό της μαζικότητας της συναυλίας και της προσέλευσης της πλειοψηφίας με αυτοκίνητο.

Λίγο πριν τις 7 εμφανίστηκαν οι Schiller. Πολύ καλοί! Ήταν καλά προετοιμασμένοι και όταν είπαν τα πιο γνωστά τους τραγούδια (The Dream I Had Of You) ξεσήκωσαν τους περισσότερους από εμάς. Ίσως αδικήθηκαν που εμφανίστηκαν πρώτοι! Μετά εμφανίστηκαν …κάποιοι Raveonettes! ΟΚ η προσπάθεια είναι που μετράει, αλλά στη τρίτη εμφάνιση τους στην Ελλάδα θα έπρεπε να έχουν καταλάβει την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, που πάει σε συναυλία για να διασκεδάσει και όχι για να κοιμηθεί. Δεν φταίνε τόσο τα πολλά slow κομμάτια που είπαν (άλλωστε αυτή είναι η δισκογραφία τους), όσο το «μπλαζέ» στήσιμο τους στη σκηνή. Για να πούμε την αλήθεια δεν ακούστηκαν και λίγα γιουχαρίσματα…

Το πρόγραμμα έλεγε ότι οι Depeche εμφανίζονται στις 9:30 και πράγματι με ελάχιστη καθυστέρηση βγήκαν στην σκηνή , ενώ 30 χιλιάδες fan ούρλιαζαν.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Ta ηλεκτρονικά και όχι μόνο έντυπα υπολογίζουν τον κόσμο από 25 έως 35 χιλιάδες. Δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια τόσοι πολλοί. Ήμουν μπροστά στη σκηνή και δεν μπορώ να υπολογίσω. Πάντως, έτσι και αλλιώς, μιλάμε για μία πολύ μεγάλη σε προσέλευση συναυλία και αν συνυπολογίσουμε το ότι έγινε Αύγουστο + το ύψος του εισιτηρίου + την χιλιομετρική απόσταση, τότε το μέγεθός της φαντάζει ακόμα πιο επιβλητικό. Μεταξύ μας, η ίδια συναυλία , στα μέσα Ιουνίου στο ΟΑΚΑ και με μεγαλύτερη διακύμανση τιμών στα εισιτήρία είναι σίγουρο ότι θα έσπαγε ταμεία!

Η είσοδος των Depeche έγινε με το A Pain That I’m Used To. Ο Dave Gahan χρησιμοποίησε όλη τη σκηνή, «έδωσε» πολλές φορές το μικρόφωνο στο κοινό (που ανταποκρίθηκε άμεσα κάνοντας πολύ θόρυβο) και κατά γενική ομολογία έδωσε ότι καλύτερο μπορούσε. Ο Martin Gore επίσης ήταν συγκλονιστικός (ειδικά στο Shake The Disease) όποτε χρειάστηκε να γίνει Dave Gahan στη θέση του Dave Gahan, για να του δώσει κάποιες ανάσες. Το κύριο μέρος έκλεισε με τα κομμάτια Personal Jesus και Enjoy the Silence, στα οποία η ενέργεια και η ένταση του κόσμου άγγιξε τα ύψη και πρέπει να ακουστήκαμε μέχρι την Χαλκίδα τουλάχιστον. Οι Depeche δε μας χάλασαν το χατίρι και στο encore τους συνέχισαν με άλλα 3 τραγούδια, με την κορύφωση να έρχεται (με χέρια σηκωμένα δεξιά – αριστερά) στο Never Let Me Down Again!

ΤO SETLIST:
Intro
A Pain That I’m Used To
A Question Of Time
Suffer Well
Precious
Walking In My Shoes
Stripped
Home
Judas
In Your Room
Nothing’s Impossible
John The Revelator
I Feel You
Behind The Wheel
World In My Eyes
Personal Jesus
Enjoy The Silence

Encore:
Shake The Disease
Photographic
Never Let Me Down Again

Κάποιοι είπαν ότι συνολικά οι Depeche τους φάνηκαν λίγο κουρασμένοι λόγω του παγκόσμιου tour. Η άποψή μου είναι ότι έδωσαν το 100% των δυνάμεών τους, ικανοποίησαν τους fan τους, οι οποίοι και μετά το τέλος φωνάζαμε hysterica «we want more…), ενώ φάνηκαν ότι και οι ίδιοι πέρασαν πολύ ωραία κλείνοντας την παγκόσμια περιοδεία τους στην Ελλάδα και μένοντας ακόμα λίγες μέρες στην χώρα μας για διακοπές!

Daily Synopsis

Welcome to daily Synopsis Blog!

Καλώς ήρθατε στο daily Synopsis Blog!